hier is Tinus!

Zo lief had God de wereld dat Hij zijn Eniggeboren Zoon gegeven heeft  opdat ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft.  Johannes 3:16

Bezoekers nu

Bezoekers totaal

zaten


Home Wie ben ik Onoverzichtelijke bocht Zijn Naam Cursief Eerste hulp Maarten In vogelvlucht Links Contact


Tinus

Doorprikken

Ik liep over een grote parkeerplaats tussen de geparkeerde vrachtwagens om te zien of ik met iemand een praatje kon maken. Ik vind het vaak lastig om met iemand die ik voor het eerst ontmoet een gesprek aan te knopen. Natuurlijk je kunt over het weer beginnen of over de lange files op de Autobahn. (Dat laatste woord heb ik met opzet zo geschreven omdat dit verhaal zich in Duitsland afspeelde.) Over het weer praten vind ik redelijk zinloos: ‘Goede morgen, de zon schijnt’. Die mededeling is totaal overbodig want de persoon aan wie je die mededeling doet had dat allang in de gaten. Nee, ik wil graag iets zinnigs zeggen. Iets dat langer meegaat dan een file of een mooie- of een regenachtige zomerse dag: De eeuwigheid en de twee verschillende mogelijkheden die er zijn om die eeuwigheid door te brengen. Er moet een keuze worden gemaakt die daar bepalend voor is.

Je kunt je boodschap uitdragen zoals die kapper het lang geleden deed. Hij was pas tot geloof gekomen en wilde de boodschap van het evangelie met iedereen delen. Hij was een klant aan het scheren met zo ’n vervaarlijk scherp scheermes dat men in die tijd gebruikte. Terwijl hij dat mes op de keel van zijn klant zette om hem te scheren zei hij: ‘Zijt gij bereid te sterven?’ De man in de stoel schrok zich naar, duwde de hand met het mes weg, sprong op uit zijn stoel en vluchtte met het witte laken nog om zijn schouders en de zeep nog op zijn gezicht de straat op…

Ik probeer de mensen te vertellen dat God mijn leven veranderd heeft. Ik zeg, ‘probeer’ want soms heb ik wel eens moeite om de boodschap te laten ‘landen’. Zo ook op die dag in Duitsland. Twee Turken zaten aan de zijkant van hun trailer te eten. Chauffeurs uit oost Europa hebben meestal aan de zijkant van de trailer een kast die ze open kunnen klappen en waarin alles zit om een maaltijd klaar te maken. Het eten stond te dampen en ze genoten er zichtbaar van. Omdat de meeste Turken die op west Europa rijden Duits verstaan vroeg ik in mijn eigen langs de weg opgestoken variatie van deze taal: ‘Sprechen Sie vielleicht Deutsch?’ Twee hoofden schudden heen en weer. Eén hoofd zei: ‘Nein’. Ik had wat Turkse lectuur bij me en liep nog iets dichter naar ze toe. Op de klep van de kast die als tafel werd gebruikt stond een schaal met aardappelen, een schaal met gepelde eieren en een grote schaal met een mengelmoes van gebakken paprika, tomaat, aubergine en nog het een en ander dat ik niet kon thuisbrengen. Ik zei: ‘Schade dass Sie kein Deutsch sprechen.’ Hetzelfde hoofd zei: ‘Nein’. Hieruit begreep ik dat ze dus écht geen Duits kenden en gaf hen wat lectuur. Op dat moment zag ik dat er onder de potten en pannen op ‘de tafel’ een krant was uitgespreid die dienst deed als tafellaken. Die krant stond vol met foto ’s van jonge vrouwen die kennelijk geen geld hadden om kleren te kopen... Ik kon het niet laten. Ik zei: ‘Schöne Frauen haben Sie da auf der Tisch’. En lachen dat ze deden! Waarop ik zei: ‘Sie verstehen ja doch Deutsch!

Ik bedoel maar, soms moet je echt even doorprikken voordat er een gesprek tot stand komt. Hier had het met de taal te maken, maar vaak is de verhindering van andere, geestelijke, aard. Slechte herinneringen, verkeerde keuzen die in het verleden zijn gemaakt, praten vanuit ‘verschillende golflengten’ waarbij bekende woorden voor de ander een totaal verschillende inhoud hebben. Deze ervaring helpt me om eraan te denken dat ik ook in die gevallen soms even moet doorprikken.